things are not fair… it’s just not.
Kahit ano gawin ko, sabihin ko parepareho pa rin ang labas… It’s like I’m not even there. Kahit ano rason mo sa mga sinasabi mo, wala naman nakakaintindi. Parang kabila ng langit ang feelings ng isang paguusap sa wall. Ang tigas niya nothing you can say make any difference. Pero eto na, andito na, ano pa ba magagawa ko kung hindi na lang magdasal na hindi sana ganto ito habang buhay. Sana may ubot rami ng saya sa para makalimutan ang lungkot. Sana malakas ang loob ko na “Oo” na lang lahat, kahit masakit sa kalooban. Diyos ko paano na ba ito???
